H υποδειγματική στάση του σ. Παναγιώτη Σωτήρη

Δήλωση παραίτησης από το ΔΣ

Ένα εργατικό σωματείο είναι ένας χώρος συλλογικής δράσης ενάντια στην πραγματικότητα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Γι’ αυτό το λόγο και πρέπει όχι μόνο στα διακηρυγμένα αιτήματα και τους στόχους του, αλλά και στην ίδια την καθημερινή του δράση και λειτουργία να αντιπαλεύει την κυρίαρχη λογική και πρακτική. Οφείλει να δείχνει ότι τα πράγματα μπορούν να λειτουργήσουν διαφορετικά. Στα σωματεία πρέπει να ξεδιπλώνονται μορφές εργατικής δημοκρατίας και να δοκιμάζεται αντιιεραρχική λογική. Γι’ αυτό και έχουν μεγάλη σημασία οι συνελεύσεις του σωματείου, γι’ αυτό και επιμένουμε στα ανοιχτά διοικητικά συμβούλια, όπου όποιος/α συνάδελφος θέλει μπορεί να έρθει να τοποθετηθεί.

Αυτή, όμως, η αντιιεραρχική λογική αποτυπώνεται και στους όρους της συμμετοχής στα όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος. Δεν αρκεί να καταγγέλλουμε τη λογική των «επαγγελματιών συνδικαλιστών» που στο όριό της σημαίνει την ανοιχτή συναλλαγή με τα αφεντικά και την πολιτική εξουσία. Πρέπει, όμως, να αποφεύγουμε και την ταύτιση σωματείων ή θέσεων σε σωματεία και ομοσπονδίες με συγκεκριμένα πρόσωπα, τάση που αναπαράγεται και στο χώρο της Αριστεράς ή ευρύτερα του ταξικού συνδικαλισμού και που συχνά παγιώνει άτυπες ιεραρχίες ή προσωποποιεί τα συνδικάτα. Αντίθετα, χρειάζεται να δοκιμάζουμε διαφορετικές πρακτικές: όρια στις θητείες, ιδίως σε προεδρεία, εναλλαγές, συνεχή προσπάθεια ώστε και νέες/οι αγωνίστριες/ές να αναλαμβάνουν ευθύνες.

Γι’ αυτό και στο ΣΕΦΚ έχουμε τηρήσει τα τελευταία έξι χρόνια τον κανόνα ότι κανείς δεν μένει στη θέση του προέδρου για περισσότερα από 2 χρόνια. Ήρθε έτσι ή ώρα να υπάρξει ανανέωση και στο ΔΣ του σωματείου και στη συγκρότηση του προεδρείου. Για να υπάρξει αυτό νέες/οι συνάδελφοι πρέπει να αρχίσουν να μπαίνουν στο ΔΣ και στο προεδρείο. 

Σε ό,τι με αφορά ύστερα από 7 χρόνια στο ΔΣ του Σωματείου (1 χρόνο αντιπρόεδρος, 3 χρόνια γραμματέας, 2 χρόνια πρόεδρος και 1 χρόνο ταμίας) νομίζω ότι το σωστό είναι να μη συμμετέχω στο ΔΣ, έτσι ώστε και να μην προσωποποιείται η εκπροσώπηση του σωματείου αλλά και να διευκολυνθεί η ανανέωση του ΔΣ. Αυτό δεν σημαίνει ‘απόσυρση’ από τις μάχες που δίνει το σωματείο ούτε «αποστρατεία». Στήριξη στη δράση του σωματείου δεν σημαίνει να είναι κάποιος μέλος του διοικητικού συμβουλίου.

Άλλωστε, η δύναμη των σωματείων δεν είναι τα όργανά τους, είναι οι μάχες που δίνουν, οι μεγάλες συγκρούσεις και οι καθημερινές ανυπακοές, όλες εκείνες οι στιγμές που σηκώνουμε κεφάλι απέναντι σε ό,τι περιφρονά τις ανάγκες και την αξιοπρέπειά μας.  

Παναγιώτης Σωτήρης