Kάτω τα χέρια από τους Ζαπατίστας

 

Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)

Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Αττικής (ΣYBXA)

Ανδρέα Λόντου 6, 10681 Αθήνα

τηλ. 210-3820537

e-mail: sefk@sefk.gr, www.sefk.gr

sylyp_vivliou@yahoo.gr,

http://bookworker.wordpress.com.

Αθήνα, 15 του Μάη του 2014

 

Ο ΣΕΦΚ και ο ΣYBXA καταγγέλλουν με οργή τη δολοφονία του συντρόφου δασκάλου Galeano από τα παραστρατιωτικά καθάρματα των καθεστωτικών κομμάτων εξουσίας του Μεξικού. Στέλνουμε από τις γειτονιές της Αθήνας την αλληλεγγύη μας στους εξεγερμένους ζαπατίστας. Στηρίζουμε τον αγώνα για την αξιοπρέπεια και την αυτονομία των ιθαγενών κοινοτήτων των ζαπατίστας στην Τσιάπας, οι οποίες 20 χρόνια πριν, την 1η Γενάρη 1994, με τα όπλα στο χέρι εξεγέρθηκαν ενάντια στη λεηλασία της ζωής τους.

Οι ζαπατίστας δεν αρκέστηκαν να καταριούνται το σκοτάδι. Κράτησαν αναμμένη τη φωτιά της αντίστασης. Διαβαίνοντας το μονοπάτι της ανατροπής του καπιταλισμού, οικοδομούν την αυτονομία. Μέσα σε 20 χρόνια, κατάφεραν να απελευθερώσουν τη γη των ιθαγενών του Μεξικού από τους τσιφλικάδες στην επαρχία Τσιάπας. Χιλιάδες ιθαγενείς έπαψαν να είναι σκλάβοι, μπόρεσαν να ορίσουν οι ίδιοι τους όρους της ζωής τους: οι ίδιοι, στις κοινότητές τους, δουλεύουν την ανακτημένη γη για να τρέφονται, έφτιαξαν νοσοκομεία, σχολεία.

Για την υπεράσπιση αυτών που ταπεινά έχτισαν οι σύντροφοι ζαπατίστας στη Ρεαλιδάδ, δολοφονήθηκε ο δάσκαλος Galeano.

Καλούμε εκπαιδευτικά και εργατικά σωματεία, συλλογικότητες και συνελεύσεις γειτονιάς, να εκφράσουν την οργή τους για τη δολοφονία του συντρόφου δασκάλου Galeano και την αλληλεγγύη τους στον αγώνα των ζαπατίστας, συνυπογράφοντας ή συνδιαμορφώνοντας το κείμενο αυτό, αλλά και καλώντας και συμμετέχοντας σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από την πρεσβεία του Μεξικού, την Κυριακή 18 του Μάη, στην πλατεία Κολωνακίου, στις 10.00πμ., ανταποκρινόμενοι στο διεθνές κάλεσμα του EZLN για κινητοποίηση αυτήν τη μέρα.

 

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΔΑΣΚΑΛΟ GALEANO.

ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ, ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ.

 ... 

 

ASOCIACIÓN SINDICAL DE PROFESORES EN LAS ACADEMIAS PRIVADAS (ATENAS - GRECIA)

sefk@sefk.gr, www.sefk.gr

ASOCIACIÓN SINDICAL DE TRABAJADORES EN LIBRERIAS, PAPELERIAS Y EDITORIALES DE  la
DIPUTACIÓN DE ATTICA (ATENAS - GRECIA)

sylyp_vivliou@yahoo.gr, http://bookworker.wordpress.com

 

Atenas, 15 del Mayo del 2014

 

El sindicato de Profesores Trabajadores en las Academias Privadas (SEFK)  y el sindicato de Trabajadores en librerías, papelerías y editoriales  denuncian, con rabia, el asesinato del compañero maestro  Galeano por cabrones paramilitares dirigidos por los partidos institucionales y gobiernistas de México.

Expresamos nuestra solidaridad a l@s zapatistas insurgentes desde los barrios de Atenas, Grecia.

Apoyamos la lucha por la dignidad y autonomía de los pueblos zapatistas en Chiapas que hace 20 años, el primero del enero del 1994, levantaron en armas contra del saqueo que sufrieron.

L@s Zapatistas mantengan y mantienen el fuego de la resistencia encendido.

Ellos y ellas construyen su autonomía día con día recorriendo el camino de la subversión del capitalismo. Durante 20 años,  zapatistas lograron recuperar las tierras indígenas que los conquistadores, grandes terratenientes habían ocupado en Chiapas. Miles de l@s zapatistas indígenas levantaron contra  de los terratenientes y lograron tomar a su mano las condiciones de su vida: ellos mismos trabajan la tierra recuperada para alimentarse, ellos mismos construyen sus clínicas y escuelas.

El maestro Galeano cayó defendiendo a todo lo que l@s compañeros y compañeras zapatistas humildemente han levantado, en Realidad.

Invitamos a los sindicatos educativos y trabajadores, colectividades  y asambleas del barrio de Atenas, para expresarnos nuestra rabia por el asesinado del compañero maestro Galeano y nuestra solidaridad con la lucha zapatista,

protestando a la embajada mexicana, en Atenas,

el Domingo 18 de Mayo, a las 10:00

JUSTICIA PARA EL MAESTRO GALEANO.

CALLES DE ATENAS, MONTAÑAS DE MEXICO,

LA LUCHA ES COMUN CONTRA LA BARBARIE DEL CAPITALISMO.

 

...

09 Μαΐου του 2014

 Συντρόφισσες/φοι:

Η Διοίκηση του EZLN ανακοινώνει με πολύ πόνο και μεγάλη οργή ότι, ανταποκρινόμενη στη συζήτηση των βάσεων στήριξής της, αναλαμβάνει την ευθύνη να αποδοθεί δικαιοσύνη για τη δολοφονία του συντρόφου δασκάλου Galeano (Votán στο μικρό σχολείο “Η Ελευθερία σύμφωνα με τους/τις ζαπατίστας”.)

Με αυτόν τον τρόπο θέλουμε να κάνουμε μια διαβούλευση σε όλη τη χώρα και σε διεθνές επίπεδο για να λάβει χώρα μια μεγάλη καμπάνια για “Δικαιοσύνη για τον σύντροφο Galeano, να σταματήσει ο πόλεμος ενάντια στις κοινότητες των Ζαπατίστας”. Η ιδέα είναι να προωθήσετε εσείς με τον όσο δυνατόν πιο ενωτικό τρόπο, μια δράση που να έχει παγκόσμιο αντίκτυπο.

Για να έχετε μια πιο ολοκληρωμένη άποψη για το πώς είναι η κατάσταση σας επισυνάπτουμε την ανακοίνωση του EZLN της 8ης  του Μαΐου.

Χαιρετισμούς, αναμένοντας την απάντησή σας.

Sergio Rodríguez Lascano

EJÉRCITO ZAPATISTA DE LIBERACIÓN NACIONAL.

MÉXICO.

8 de mayo del 2014.

A las compañeras y compañeros de la Sexta:

Compas:

  De hecho ya estaba listo el comunicado.  Sucinto, preciso, claro, como deben ser los comunicados.  Pero… mmh… tal vez después.

  Porque ahora empieza la reunión con las compañeras y compañeros bases de apoyo de La Realidad.

  Los escuchamos.

  El tono y sentimiento de su voz nos es conocido desde hace tiempo: el dolor y la rabia.

  Entonces se me ocurre que un comunicado no va a reflejar eso.

  O no en toda su extensión.

  Cierto, tal vez una carta tampoco, pero al menos en estas letras puedo intentar aunque sea un pálido reflejo.

Porque…

  Fueron el dolor y la rabia los que nos hicieron desafiarlo todo y a todos hace 20 años

  Y son el dolor y la rabia los que ahora nos hacen calzarnos de nuevo las botas, ponernos el uniforme, fajarnos la pistola y cubrirnos el rostro.

  Y ahora colocarme la vieja y ajada gorra con las 3 estrellas rojas de cinco puntas.

  Son el dolor y la rabia quienes han traído nuestros pasos hasta La Realidad.

  Hace unos momentos, después de que explicamos que habíamos llegado para responder a la petición de apoyo de la Junta de Buen Gobierno, un compañero base de apoyo, maestro del curso “La Libertad según l@s Zapatistas” nos ha dicho, palabras más, palabras menos:

  “Claro te decimos compañero subcomandante, que viera que no somos zapatistas hace rato que hubiéramos tomado venganza y se hubiera hecho una matazón, Porque tenemos mucho coraje con lo que le hicieron al compañero Galeano.  Pero pues somos zapatistas y no se trata de venganza sino de que haya la justicia.  Así que esperamos lo que nos van a decir y así vamos a hacer”

  Al escucharlo sentí envidia y pena.

  Envidia por quienes tuvieron el privilegio de tener a mujeres y hombres, como Galeano y como éste que ahora habla, de maestras y maestros.  Miles de hombres y mujeres de todo el mundo tuvieron esa fortuna.

  Y pena por quienes ya no tendrán a Galeano como maestro.

  El compañero Subcomandante Insurgente Moisés ha tenido que tomar una decisión difícil.  Su decisión es inapelable y, si me preguntan mi opinión (que nadie lo ha hecho), inobjetable.  Ha decidido suspender por tiempo indefinido la reunión y compartición con los pueblos originarios y sus organizaciones en el Congreso Nacional Indígena.   Y ha decidido suspender también el homenaje que preparamos para nuestro compañero ausente Don Luis Villoro Toranzo, así como suspender nuestra participación en el Seminario “Ética frente al Despojo” que organizan compas artistas e intelectuales de México y el Mundo.

  ¿Qué lo llevó a esa decisión?  Bueno, los primeros resultados de la investigación, así como las informaciones que nos llegan, no dejan lugar a dudas:

            1.- Se trató de una agresión planeada con anticipación, organizada militarmente y llevada a cabo con alevosía, premeditación y ventaja.  Y es una agresión inscrita en un clima creado y alentado desde arriba.

            2.- Están implicadas las direcciones de la llamada CIOAC-Histórica, el Partido Verde Ecologista (nombre con el que el PRI gobierna en Chiapas), el Partido Acción Nacional y el Partido Revolucionario Institucional.

            3.- Está implicado al menos el gobierno del Estado de Chiapas.  Falta determinar el grado de involucramiento del gobierno federal.

  Una mujer de los contras ha llegado a contar que de por sí fue planeado y que de por sí era el plan “chingar” al Galeano.

  En suma: no se trató de un problema de comunidad, donde los bandos se enfrentan enardecidos por el momento.  Fue algo planificado: primero la provocación con la destrucción de la escuela y la clínica, sabiendo que nuestros compañeros no tenían armas de fuego y que irían a defender lo que humildemente han levantado con su esfuerzo; después las posiciones que tomaron los agresores, previendo el camino que seguirían desde el caracol hasta la escuela; y al final el fuego cruzado sobre nuestros compañeros.

  En esa emboscada fueron heridos nuestros compañeros por armas de fuego.

  Lo que sucedió con el compañero Galeano es estremecedor: él no cayó en la emboscada, lo rodearon 15 o 20 paramilitares (sí, lo son, sus tácticas son de paramilitares); el compa Galeano los retó a luchar mano a mano, sin armas de fuego; lo garrotearon y él brincaba de un lado a otro esquivando los golpes y desarmando a sus oponentes.

  Al ver que no podían con él, le dispararon y una bala en la pierna lo derribó.  Después de eso fue la barbarie: se fueron sobre de él, lo golpearon y lo machetearon.  Otra bala en el pecho lo puso moribundo.  Siguieron golpeándolo.  Y al ver que aún respiraba, un cobarde le dio un tiro en la cabeza.

  Tres tiros a mansalva recibió.  Y los 3 cuando estaba rodeado, desarmado y sin rendirse.  Su cuerpo fue arrastrado por sus asesinos como unos 80 metros y lo dejaron botado.

  Quedó solo el compañero Galeano.  Su cuerpo tirado en mitad de lo que antes fue territorio de los campamentistas, hombres y mujeres de todo el mundo que llegaban al llamado “campamento de paz” en La Realidad.  Y fueron las compañeras, las mujeres zapatistas de La Realidad quienes desafiaron el miedo y fueron a levantar el cuerpo.

  Sí, hay una foto del compa Galeano.  La imagen muestra todas las heridas y alimenta el dolor y la rabia, aunque escuchar los relatos no necesita ningún refuerzo.  Claro que entiendo que esa foto podía herir la susceptibilidad de la realeza españolista, y por eso mejor poner una foto de una escena montada con descaro, con unos cuantos descalabrados, y que los reporteros, movilizados por el gobierno chiapaneco, empezaran a vender la mentira de una confrontación.  “El que paga, manda”.  Porque hay clases, mi buen.  Una cosa es la monarquía española, y otra los “pinches” indios alzados que te mandan al rancho de amlo sólo porque ahí, a unos pasos, están velando el cuerpo todavía ensangrentado del compa Galeano.

  La CIOAC-Histórica, su rival la CIOAC-Independiente y otras organizaciones “campesinas” como la ORCAO, ORUGA, URPA y demás, viven de provocar confrontaciones.  Saben que el provocar problemas en las comunidades donde tenemos presencia agrada a los gobiernos.  Y que suelen premiar con proyectos, y gruesos fajos de billetes para los dirigentes, los agravios que nos hacen.

  En palabras de un funcionario del gobierno de Manuel Velasco: “nos conviene más que los zapatistas estén ocupados en problemas creados artificialmente, en lugar de que hacen actividades a las que llegan “güeros” de todas partes”.  Así dijo: “güeros”.  Sí, es cómico que así se exprese el sirviente de un “güero”.

  Cada que los líderes de esas organizaciones “campesinas” ven menguar su presupuesto para las francachelas que se otorgan, organizan un problema y van con el gobierno de Chiapas para que les pague por “calmarse”.

  Este “modus vivendi” de dirigentes que ni siquiera saben distinguir entre “arena “ y “grava”, se inició con el priísta y mal recordado “croquetas” Albores, se retomó con el lopezobradorista Juan Sabines, y se mantiene con el autodenominado verde ecologista Manuel “el güero” Velasco.

  Esperen un momento…

  Ahora está hablando un compa.  Llora, sí.  Pero todos sabemos que esas lágrimas son de rabia.  Con palabras entrecortadas dice lo que todos sienten, sentimos: no queremos venganza, queremos justicia.

  Otro más interrumpe: “compañero subcomandante insurgente, no lo entiendas mal nuestras lágrimas, no son de tristeza, son de rebeldía”.

  Ahora llega un informe de una reunión de los dirigentes de la CIOAC-Histórica.  Los dirigentes dicen, textualmente: “con el EZLN no se puede negociar con dinero.  Pero ya una vez detenidos todos los que aparecen en el periódico, que los encierren unos sus 4 ó 5 años, y ya después que se calme el problema se puede negociar con el gobierno para su liberación”.  Uno más agrega: “o podemos decir que hubo un muerto entre los nuestros y ya queda empatado un muerto de cada lado y que se calmen los zapatistas.  Lo inventamos que murió o lo matamos nosotros mismos y ahí queda solucionado el problema”.

  En fin, la carta se alarga y no sé si alcanzan a sentir lo que sentimos.  De todas formas el Subcomandante Insurgente Moisés me ha encargado que les avise que…

  Esperen…

  Ahora están hablando en la asamblea zapatista de La Realidad.

  Nos hemos salido para que acuerden entre ellos la respuesta a una pregunta que se les hizo: “A la comandancia del EZLN la persiguen los gobiernos, ustedes lo saben bien porque ya estuvieron cuando la traición de 1995.  Entonces ¿quieren que estemos por aquí para ver de este problema y que haya justicia o quieren que mejor nos vamos a otro lado?  Porque todos ustedes pueden sufrir ahora la persecución directa de los gobiernos y sus policías y militares”

  Ahora escucho a un joven.  Unos 15 años.  Me dicen que es el hijo de Galeano.  Me asomo y sí, aunque es un jovencito, es un Galeano en formación.  Dice que quedemos, que confían en nosotros para la justicia y que se encuentre a quienes asesinaron a su papá.  Y que están dispuestos a lo que sea. Las voces en ese sentido se multiplican,  Hablan los compañeros.  Hablan las compañeras y hasta los niños dejan los llantos: ellas fueron las que reconectaron el agua, a pesar de que las amenazaron los paramilitares.  “Son valientes”, dice un hombre, veterano de la guerra.

  Que quedemos, ése es el acuerdo.

  El Subcomandante Insurgente Moisés le entrega un apoyo económico a la viuda.

  Se dispersa la asamblea.  Aunque se alcanza a ver que el paso de todos es firme otra vez, y que hay otra luz en su mirada.

  ¿En qué me quedé?  Ah, sí.  El Subcomandante Insurgente Moisés me ha encargado que les avise que las actividades públicas de mayo y junio se han suspendido por tiempo indefinido, así como los cursos de “la libertad según l@s zapatistas”.  Así que ahí lo vean eso de las cancelaciones y demás.

  Esperen…

  Ahora nos dicen que empieza arriba a alentarse el llamado “modelo Acteal”: “fue un conflicto intracomunitario por un banco de arena”.  Mmh… así que sigue la militarización, el vocerío histérico de la prensa domesticada, las simulaciones, las mentiras, la persecución.  No es gratuito que esté ahí el viejo Chuayffet, ahora con aplicados alumnos en el gobierno de Chiapas y en organizaciones “campesinas”.

  Lo que sigue ya lo conocemos.

  Pero yo lo que quiero es aprovechar estas líneas para preguntarles:

  A nosotros han sido el dolor y la rabia quienes nos han traído hasta acá.  Si los alcanzan a sentir también, ¿a ustedes a dónde los llevan?

  Porque nosotros aquí estamos, en la realidad.  Donde siempre hemos estado.

  ¿Y ustedes?

Vale.  Salud e indignación.

Desde las montañas del Sureste Mexicano.

Subcomandante Insurgente Marcos.
México, Mayo del 2014.  En el año 20 del inicio de la guerra contra el olvido.

P.D.- Las investigaciones las está conduciendo el Subcomandante Insurgente Moisés.  Él estará informando de los resultados, o él a través mío.

Otra P.D.- Si me piden que resuma nuestro trabajoso andar en pocas palabras serían: nuestros esfuerzos son por la paz, los esfuerzos de ellos son por la guerra.

 

Mετάφραση:

 

ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ.

                                                                                                                   

                                                                                                                                                                             ΜΕΞΙΚΟ.

                                                                                                                                                                  8 Μάη του 2014.

Στις συντρόφισσες και τους συντρόφους της Έκτης:

Σύντροφοι:

  Στην πραγματικότητα η ανακοίνωση ήταν έτοιμη.  Συνοπτική, ακριβής, ξεκάθαρη, όπως πρέπει να είναι οι ανακοινώσεις.  Όμως ίσως αργότερα.

  Γιατί τώρα αρχίζει η συγκέντρωση με τις συντρόφισσες και τους συντρόφους βάσεις στήριξης της  Realidad.

  Τους ακούμε.

  Ο τόνος και το συναίσθημα της φωνής τους, μας  είναι γνωστός εδώ και καιρό: πόνος και οργή.

  Αισθάνθηκα, λοιπόν, ότι μια ανακοίνωση δεν θα ανταποκριθεί σε αυτό.  Ή όχι σε όλη του την έκταση.

  Η αλήθεια είναι ότι ίσως ούτε ένα γράμμα, όμως είναι το λιγότερο που μπορώ να δοκιμάσω μέσα σε αυτές τις λέξεις αν και θα είναι μια άχρωμη ανταπόκριση.

Γιατί

  Ήταν ο πόνος και η οργή που μας έκαναν να τα αψηφήσουμε όλα και όλους πριν 20 χρόνια.

  Και είναι ο πόνος και η οργή που τώρα μας κάνουν να βάλουμε πάλι τις μπότες, να βάλουμε τη στολή,  να ζωστούμε το πιστόλι  και να καλύψουμε το πρόσωπο.

  Και να βάλω τώρα το παλιό και κουρελιασμένο μου καπέλο με τα 3 κόκκινα πεντάκτινα αστέρια.

  Είναι ο πόνος και η οργή που έφεραν τα βήματά μας μέχρι τη Realidad.

  Στιγμές πριν αφότου εξηγήσαμε ότι φτάσαμε για να απαντήσουμε στο αίτημα στήριξης του Συμβουλίου Καλής Διακυβέρνησης, ένας σύντροφος βάση στήριξης, δάσκαλος στα μαθήματα του σχολείου “Η ελευθερία σύμφωνα με τους/τις ζαπατίστας” μας είπε, περίπου τις παρακάτω λέξεις:

  “Φυσικά σου λέμε σύντροφε υποδιοικητή, ότι θα έβλεπες ότι δεν είμαστε ζαπατίστας αν πριν από λίγο είχαμε πάρει εκδίκηση και υπήρχε σφαγή, Γιατί έχουμε το θάρρος γι’ αυτό που έκαναν στον σύντροφο Galeano.  Όμως είμαστε ζαπατίστας και δεν προσπαθήσαμε να πάρουμε εκδίκηση παρά να υπάρξει δικαιοσύνη.  Έτσι περιμένουμε αυτό που θα συζητήσουμε και έτσι θα το κάνουμε”

  Ακούγοντάς τον ένιωσα ζήλια και λύπη.

  Ζήλια γι’ αυτούς που είχαν το προνόμιο να έχουν γυναίκες και άνδρες, όπως ο  Galeano και όπως αυτός που τώρα μιλά, για δασκάλους και δασκάλες.  Χιλιάδες άνδρες και γυναίκες από όλο τον κόσμο είχαν αυτήν την τύχη.

 Και λύπη γι’ αυτούς που δεν θα έχουν πια τον Galeano για δάσκαλο.

  Ο σύντροφος Εξεγερμένος Υποδιοικητής Moisés έπρεπε να πάρει μια δύσκολη απόφαση.  Η απόφασή του είναι τελεσίδικη, και αν ρωτούσαν τη γνώμη μου (που κανείς δεν το έκανε), αδιαμφισβήτητη.  Αποφάσισε να αναστείλει για αόριστο χρόνο τη συνάντηση και τη συμμετοχή με τους ιθαγενείς λαούς και τις οργανώσεις τους στο Εθνικό Ιθαγενικό Κογκρέσο.   Και αποφάσισε να αναβάλει επίσης το αφιέρωμα που ετοιμάζαμε για τον εκλιπόντα σύντροφό μας Don Luis Villoro Toranzo, καθώς επίσης να αναβληθεί και η συμμετοχή μας στο Σεμινάριο “Ηθική απέναντι στην Καταλήστευση” που οργανώνουν σύντροφοι καλλιτέχνες και διανοούμενοι από το Μεξικό και τον Κόσμο.

 Τι οδήγησε σε μια τέτοια απόφαση;  Λοιπόν, τα πρώτα αποτελέσματα της έρευνας, όπως και οι πληροφορίες που μας φτάνουν, δεν αφήνουν αμφιβολίες:

            1.- Επιχειρήθηκε μια σχεδιασμένη προμελετημένη επίθεση, οργανωμένη στρατιωτικά και διενεργήθηκε με δόλο από θέση υπεροχής.  Και είναι μια επίθεση εγγεγραμμένη στο κλίμα που δημιουργείται και ενθαρρύνεται από τους από πάνω.

            2.- Εμπλέκονται η καθοδήγηση της περίφημης CIOAC-Histórica, το Πράσινο Οικολογικό Κόμμα (όνομα με το οποίο το PRI κυβερνά την Τσιάπας), το Κόμμα Εθνικής Δράσης  και το Επαναστατικό Θεσμικό Κόμμα.

            3.- Εμπλέκεται τουλάχιστον η τοπική κυβέρνηση της Τσιάπας.  Μένει να καθοριστεί ο βαθμός συμμετοχής της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.

  Μια γυναίκα από τους αντίθετους έφτασε να πει ότι ναι ήταν σχεδιασμένο και ότι ήταν σχέδιο “να ξεκάνουν” τον Galeano.

  Εν κατακλείδι: δεν δημιουργήθηκε από ένα πρόβλημα της κοινότητας, όπου οι πλευρές αντιμετωπίζουν την έξαψη της στιγμής.  Ήταν κάτι προσχεδιασμένο: πρώτα η πρόκληση με την καταστροφή του σχολείου και της κλινικής, γνωρίζοντας ότι οι σύντροφοί μας δεν είχαν όπλα και ότι θα έρχονταν να υπερασπιστούν αυτό που ταπεινά έχτισαν προσπαθώντας. Έπειτα οι θέσεις που πήραν οι επιτιθέμενοι, προβλέποντας τον δρόμο που θα ακολουθούσαν από το καρακόλ μέχρι το σχολείο και τέλος τα διασταυρούμενα πυρά πάνω στους συντρόφους μας.

  Σε αυτήν την ενέδρα τραυματίστηκαν σύντροφοί μας από πυροβόλα όπλα.

  Αυτό που συνέβη με τον σύντροφο Galeano είναι συγκλονιστικό: αυτός δεν έπεσε νεκρός στην ενέδρα, τον περικύκλωσαν 15 με 20 παραστρατιωτικοί (ναι, αυτό είναι, οι τακτικές που ακολουθούν ανήκουν σε παραστρατιωτικούς),  ο σύντροφος Galeano τούς προκάλεσε να αναμετρηθούν σώμα με σώμα, χωρίς πυροβόλα όπλα, τον χτυπούσαν με ξύλα και αυτός πηδώντας από τη μια πλευρά στην άλλη απέφευγε τα χτυπήματα και αφόπλισε τους αντιπάλους του.

  Βλέποντας ότι δεν τα κατάφερναν μαζί του, τον πυροβόλησαν και μια σφαίρα στο πόδι τον έριξε κάτω.  Μετά από αυτό υπήρξε η βαρβαρότητα: έπεσαν επάνω του, τον χτυπούσαν και τον μακέλεψαν με ματσέτες.  Άλλη σφαίρα στο στήθος τον άφησε ημιθανή.  Συνέχισαν να τον χτυπούν.  Και βλέποντας ότι ακόμα ανάπνεε, ένας δειλός του έριξε έναν πυροβολισμό στο κεφάλι.

  Δέχθηκε τρεις πυροβολισμούς.  Και τους 3 ενώ ήταν περικυκλωμένος, άοπλος και χωρίς να παραδίνεται.  Οι δολοφόνοι έσυραν το σώμα του περίπου 80 μέτρα και το πέταξαν σαν σακί.

  Έμεινε μόνος ο σύντροφος Galeano.  Το σώμα να κείτεται στη μέση αυτού που άλλοτε ήταν έδαφος για καταυλισμό, σε άνδρες και γυναίκες που έρχονταν από όλο τον κόσμο στον περίφημο “καταυλισμό της ειρήνης” στη Realidad. Και ήταν οι συντρόφισσες, οι γυναίκες ζαπατίστας της Realidad που αψήφησαν τον φόβο και πήγαν να σηκώσουν το σώμα.

  Ναι, υπάρχει μια φωτογραφία του συντρόφου Galeano.  Η εικόνα δείχνει όλες τις πληγές και τρέφει τον πόνο και την οργή, αν και όταν ακούς τις αφηγήσεις δεν χρειάζεται κανένα ενισχυτικό.  Φυσικά καταλαβαίνω ότι αυτή η φωτογραφία θα μπορούσε να πληγώσει την ευθιξία του ισπανόφιλου παλατιού, και γι’ αυτό καλύτερα να βάλουν μια φωτογραφία μιας στημένης με αναίδεια σκηνής, με μερικούς με ανοιγμένα κεφάλια, με την οποία οι ρεπόρτερ, κινητοποιημένοι από την κυβέρνηση της Τσιάπας, θα αρχίσουν να πουλούν το ψέμα μιας σύγκρουσης.  “Αυτός που πληρώνει, διατάζει”.  Επειδή υπάρχουν οι τάξεις Άλλο πράγμα είναι η ισπανική μοναρχία, και άλλο να σου στέλνουν στο ράντσο του amlo, οι “κοπρίτες” επαναστατημένους ινδιάνους μόνο και μόνο επειδή εκεί, στα λίγα βήματα, αγρυπνούν στο αιμόφυρτο ακόμα σώμα του συντρόφου Galeano.

  H CIOAC-Histórica, η αντίπαλή της CIOAC-Independiente και άλλες οργανώσεις  “αγροτικές” όπως η ORCAO, ORUGA, URPA και άλλες, ζουν για να προκαλούν συγκρούσεις.  Ξέρουν ότι το να προκαλούν προβλήματα στις κοινότητες  όπου έχουμε παρουσία ευχαριστεί τις κυβερνήσεις.  Συνηθίζουν να ανταμείβουν με προγράμματα και παχιές δεσμίδες μετρητών τους αρχηγούς τους, για τις ζημιές που μας κάνουν.

  Τα λόγια ενός υπαλλήλου της κυβέρνησης του Manuel Velasco: “μας εξυπηρετεί πολύ που οι ζαπατίστας είναι απασχολημένοι με τεχνητά προβλήματα, αντί να κάνουν δραστηριότητες στις οποίες φτάνουν “λευκοί” από όλα τα μέρη”.  Έτσι είπε: “λευκοί”.  Ναι, είναι κωμικό που εκφράζεται έτσι ο υπηρέτης ενός “λευκού”.

  Κάθε ένας από τους αρχηγούς αυτών των  “αγροτικών” οργανώσεων μειώνει τον προϋπολογισμό για τα τσιμπούσια που του παρέχεται, οργανώνουν ένα πρόβλημα και πάνε στην κυβέρνηση της Τσιάπας να τους πληρώσει  για να “ηρεμήσουν”.

  Αυτό το “modus vivendi” των αρχηγών που κανείς τους δεν ξέρει να ξεχωρίσει την  “άμμο“ από το “χαλίκι”, εγκαινιάστηκε με τον οπαδό του PRI και των κακών αναμνήσεων “κροκέτα” Albores, ξανάρχισε με τον οπαδό του Lopez Obrado, Juan Sabines, και κρατάει με τον αυτοαποκαλούμενο πράσινο οικολόγο Manuel “ο λευκός” Velasco.

  Περιμένετε ένα λεπτό…

  Τώρα μιλά ένας σύντροφος.  Κλαίει, ναι.  Όμως όλοι ξέρουμε ότι αυτά τα δάκρυα είναι της οργής.  Με διακεκομμένες λέξεις λέει αυτό που όλοι αισθάνονται, αισθανόμαστε: δεν θέλουμε εκδίκηση, θέλουμε δικαιοσύνη.

  Άλλος ένας διακόπτει: “σύντροφε εξεγερμένε υποδιοικητή, μην καταλάβεις λάθος  τα δάκρυά μας, δεν είναι από λύπη, είναι από εξέγερση”.

  Τώρα φτάνει μια αναφορά από τη συγκέντρωση των αρχηγών της CIOAC-Histórica.  Οι αρχηγοί λένε επί λέξει: “με τον EZLN δεν είναι δυνατόν να διαπραγματευτούμε με χρήμα.  Αλλά από τη στιγμή που έχουν συλληφθεί όσοι εμφανίζονται στην εφημερίδα να τους δώσουν φυλάκιση 4 ή5 χρόνια, και όταν μετά θα έχει ηρεμήσει το πρόβλημα θα είναι δυνατή η διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση για την απελευθέρωσή τους”.  Ένας ακόμα προσθέτει: “ή μπορούμε να πούμε ότι υπήρχε ένας νεκρός από τους δικούς μας και έχουμε ισοπαλία ένας νεκρός από κάθε πλευρά για να ηρεμήσουν οι ζαπατίστας.  Επινοούμε ποιος πέθανε  ή τον σκοτώνουμε εμείς οι ίδιοι και λύνεται το πρόβλημα”.

  Τελικά, το γράμμα μακραίνει  και δεν ξέρω αν μπόρεσαν να αισθανθούν αυτό που αισθανόμαστε.  Με όλους τους τρόπους ο Εξεγερμένος Υποδιοικητής Moisés με επιφόρτισε με το καθήκον να σας ενημερώσω ότι…

  Περιμένετε…

  Τώρα μιλούν στη συνέλευση των ζαπατίστας της Realidad.

  Βγήκαμε για να συμφωνήσουν μεταξύ τους την απάντηση σε μια ερώτηση που τους έγινε: “Την Διοίκηση του EZLN την καταδιώκουν οι κυβερνήσεις, εσείς το γνωρίζετε καλά γιατί ήσασταν όταν έγινε η προδοσία του 1995.  Λοιπόν θέλετε να είμαστε εδώ για να δούμε το πρόβλημα και να αποδώσουμε δικαιοσύνη ή θέλετε καλύτερα να φύγουμε σε άλλη πλευρά;  Επειδή όλοι εσείς μπορεί να υποστείτε τώρα την άμεση καταδίωξη των κυβερνήσεων, τους αστυνομικούς τους και τους στρατιώτες τους”

  Τώρα ακούω έναν νεαρό. Κάπου 15 χρόνων.  Μου λένε ότι είναι ο γιος του Galeano.  Κρυφοκοιτάζω και ναι, αν και είναι νεαρούλης, είναι ένας Galeano στη διάπλαση.  Λέει να μείνουμε, μας εμπιστεύονται για δικαιοσύνη και να βρεθεί ποιοι σκότωσαν τον μπαμπά του.  Και ότι είναι πρόθυμοι σε ό,τι χρειάζεται. Οι φωνές με την άποψη αυτή πολλαπλασιάζονται,  Μιλούν οι σύντροφοι.  Μιλούν οι συντρόφισσες μέχρι και τα παιδιά αφήνουν τα κλάματα: αυτές ήταν που επανασύνδεσαν το νερό, παρά τις απειλές των παραστρατιωτικών.  “Είναι γενναίες”, λέει ένας άνδρας, βετεράνος του πολέμου.

  Να μείνουμε, αυτή είναι η συμφωνία.

  Ο Εξεγερμένος Υποδιοικητής Moisés δίνει οικονομική βοήθεια στη χήρα.

  Διασκορπίζεται η συνέλευση Αν και μπορείς να δεις ότι το βήμα όλων είναι σταθερό άλλη μια φορά, και ότι υπάρχει άλλο φως στη ματιά τους.

  Πού έμεινα;  A, ναι Ο Εξεγερμένος Υποδιοικητής Moisés μού ανέθεσε το καθήκον να σας πληροφορήσω ότι οι δημοσιοποιημένες δραστηριότητες του Μαΐου και του Ιουνίου αναβλήθηκαν για αόριστο χρόνο, όπως και ο κύκλος μαθημάτων “η ελευθερία σύμφωνα με τους/τις ζαπατίστας”.  Έτσι από δω και πέρα θα δείτε ό,τι αφορά  στις ακυρώσεις και τα υπόλοιπα.  Περιμένετε

  Τώρα μας λένε ότι αρχίζει από πάνω να ενθαρρύνεται το περίφημο “μοντέλο Acteal”: “ήταν μια σύρραξη ενδοκοινοτική για έναν κομμάτι άμμου”.  Mμ… γι’ αυτό διατηρούν τη στρατιωτικοποίηση, τις υστερικές κραυγές του τοπικού τύπου, τις προσομοιώσεις, τα ψέματα, τις διώξεις.  Δεν είναι τζάμπα εκεί ο γερο- Chuayffet, τώρα με επιμελείς μαθητές στην κυβέρνηση της Τσιάπας και σε οργανώσεις “αγροτικές”.

  Αυτό που ακολουθεί το γνωρίζουμε ήδη.   Όμως εγώ αυτό που θέλω είναι να χρησιμοποιήσω αυτές τις γραμμές για να σας ρωτήσω:

Για εμάς υπήρξε ο πόνος και η οργή που μας έφεραν μέχρι εδώ.  Αν τα αισθανόσαστε επίσης, κι εσείς που σας φέρνουν;

  Γιατί εμείς εδώ είμαστε, στην πραγματικότητα.  Όπου ήμασταν πάντα.

Κι εσείς;

Αυτά Υγεία και αξιοπρέπεια.

Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού.

                  Εξεγερμένος Υποδιοικητής Marcos.
Μεξικό
, Μάιος του 2014.  Στον 20ό χρόνο της έναρξης του πολέμου ενάντια στη λήθη.

Υ.Γ.- Τις έρευνες τις καθοδηγεί ο Εξεγερμένος Υποδιοικητής Moisés.  Αυτός θα αναφέρει τα αποτελέσματα ή αυτός δια μέσου εμού.

Άλλο Υ.Γ.- Αν μου ζητηθεί να συνοψίσω το επίπονο βάδισμά μας με λίγες λέξεις θα ήταν: οι προσπάθειές μας είναι για ειρήνη, οι δικές τους προσπάθειες είναι για πόλεμο.